Ed van der Hoek volgde zijn opleiding aan de Rotterdamse Kunstacademie, die tegen-woordig bekend staat als de Willem de Koningacademie. Buiten het onvermijdelijke modeltekenen en stillevens schilderen maakte hij in zijn aca-demietijd ook kennis met de etstechnieken en dit paste zozeer bij zijn manier van werken en zijn kijk op de wereld, dat dit een belangrijk onderdeel zou worden voor de manier waarop zijn werken tot stand komen.

Maar het gedonder begint allemaal in een zwart gekaft dagboek, waarin hij tekst en beeld volgens een vrijwel onwrikbaar en haast dwangmatig aandoend stramien vastlegt. Tekst en beeld beinvloeden elkaar en er is voor de goede verstaander vaak een interessante gelaagdheid in betekenis en vorm aan te treffen. Vaak absurdistisch en (tragi)komisch van toon. Woordspelingen worden op een uitgebalanceerde wijze weergegeven, telkens op zoek naar de grens.

Zijn schilderijen vallen op door een helder kleurgebruik en in de voorstelling beperkt hij zich tot de essentie, vaak met het weglaten van details. Je zou het haast vrolijk kunnen noemen.

Zijn werk laat zich niet in een bepaald hokje stoppen. Er ontstaan gaandeweg uiteenlopende thema´s en motieven, die zich telkens weer in een andere vorm aandienen. Een persoonlijke symboliek ontstaat. Zo maken hondjes elkaar duidelijk dat er ook wel eens ”niks aan de hand” kan zijn, zijn kamelen snel boos en een bepaald soort pinguin botweg chagrijnig en luidruchtig en eveneens krijg je in zijn werk af en toe te maken met een tijdelijk agressief konijn. Kortom we hebben hier te maken met de duistere kant van zijn bestaan.

Naast de schilderijen maakt Ed kleine etsjes, met datzelfde (tragi)komisch karakter. De zwart-witte etsen zijn puur, ontdaan van alle franje, waardoor je teruggeworpen wordt op de essentie van tekst in beeld en dat is wat veel mensen aanspreekt in zijn werk.